The Memory

 

การกลับไปเยี่ยมตากับยาย แต่ละครั้ง

ฉันรู้สึกว่า ตากับยายตัวเล็กลงจัง.....เล็กลงๆ ทุกที

ภาพตากับยายที่แข็งแรงไม่เคยเจ็บป่วย

ตากับยาย ที่มักจะตื่นแต่เช้าตรู่ มาทำงาน

ภาพของยายที่ตื่นตั้้งแต่ตี4 เพื่อลุกมาหุงหาอาหาร

ไปทำบุญที่วัดในทุกวันพระยังคงติดอยู่ในความทรงจำของฉัน

แต่ในวันนี้ ฉันกลับเห็นภาพของตากับยายทีแก่ชราลงมาก

ผิวหนังทั่วร่างกายเหี่ยวย่นและผอมลงกว่าแต่ก่อน

แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนไปจากทั้งคู่คือความรัก ความห่วงใยที่มีให้กัน

ตั้งแต่วัยหนุ่มสาว จนตราบถึงทุกวันนี้

น้อยครั้งนักที่ฉันจะเห็นทั้งคู่ทะเลาะกัน

อาจจะเป็นเพราะตาเป็นคนที่ใจเย็นมากๆ

ในขณะที่ยายใจร้อน......แต่เมื่อมีฝ่ายนึงเย็น อีกฝ่ายก็จะสงบลงได้

ฉันว่าถ้าคู่รักทุกคู่เป็นได้แบบนี้ก็คงจะดี

ไม่มีการทะเลาะ ไม่มีการหย่าร้างจนทำให้เกิดปัญหาสังคมต่างๆตามมา

อีกสิ่งนึงที่ฉันคิดว่ามันไม่ได้หายไปจากตากับยายคือความใจดี

แม้วันนี้สายตาของคนทั้งคู่จะฝ้าฟางไปตามกาลเวลา

แต่ฉันก็ยังสามารถมองเห็นความเมตตาจากสายตาของทั้งคู่ 

และฉันก็รู้ว่าหลานๆทุกคนมองเห็น และสัมผัสได้ด้วยความรู้สึกตลอดมา

 

 

ในวัยเด็ก.....ยายจะพาฉันไปวัดด้วยถ้าตรงกับวันหยุดเรียน

ฉันไม่รู้ว่าชอบไปวัดตั้งแต่เมื่่อไหร่

รู้ตัวอีกที ฉันก็คอยติดสอยห้อยตามยายไปวัดในเกือบทุกๆวันพระ

จริงๆแล้วอาจจะเป็นเพราะฉันติดยายก็ได้ ทำให้ฉันไปกับยายในทุุกๆที่

 

เวลาไปวัด เราจะเดินไป.......

วัดซึ่งไม่ได้อยู่ใกล้บ้านนักแต่ก็ไกลพอดูสำหรับการต้องเดินไป

แต่เด็กอย่างฉันในตอนนั้นก็ไม่เคยบ่นว่าเมื่อยที่ต้องเดินไกลขนาดนั้น

เราออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าแปลก

หรือรู้สึกว่าไกล เพราะบ้านอื่นๆ ก็เดินไปเหมือนเรา

 

ฉันจำได้ดี ถึงอากาศที่หนาวเหน็บของยามเช้า

.......กลิ่นของควันไฟที่ลอยอ้อยอิ่งมาจากหลังคาห้องครัวของทุกๆบ้าน

เราตื่นกันตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อเตรียมตัวไปวัด

เด็กๆ อย่างพวกเราก็พลอยสนุกไปด้วย ที่ได้ไปวัด

ตอนแรกๆ ฉันจะอิดออดนิดหน่อย ยายต้องปลุกหลายครั้ง

กว่าที่จะลากฉันออกมาจากที่นอนได้

ก็อากาศในหน้าหนาวตอนเช้าๆมันหนาวมากจริงๆ

ถ้าใครเคยไปภาคเหนือในช่วงหน้าหนาวคงจำได้

ถ้าฉันไม่ตื่น ยายก็จะบ่นว่าไปสายอายคนเค้า

เดี๋ยวคนก็จะมองว่าเราเป็นคนขี้เกียจ ตื่นสาย

ฉันไม่อยากฟังยายบ่นเลยจำใจต้องตื่น

และนิสัยตื่นเช้าก็ติดตัวฉันมาจนทุกวันนี้........

 

ยายฉันไม่เคยมีนาฬิกาปลุก

และฉันคิดว่ายายก็คงจะไม่เคยคิดอยากจะมี

เพราะยายสามารถตื่นได้ตามเวลาที่ต้องการ

เหมือนมีนาฬิกาปลุุกอยู่ในตัว.......

ยายจะตื่นเช้าเป็นพิเศษถ้าเป็นวันพระและวันที่ต้องไปขายของที่ตลาด

แต่ถึงไม่ได้ไปไหน ฉันก็ยังเห็นตากับยายตื่นเช้ากันอยู่ดี

 

เวลาไปขายของยายก็ต้องหนีบฉันไปด้วยอีกเช่นเคย

ฉันจะเป็นคนหิ้วตะกร้าเดินตามยายซื่งหาบผักสดๆอยู่เต็มหาบ

แผงผักในตลาดเช้า ก็จะเป็นแผงที่แบกับดิน

เมื่อจัดแผงเสร็จ ฉันก็จะรับหน้าที่เป็นแม่ค้าน้อยที่คอยเรียกลูกค้าให้มาช่วยซื้อ

บางครั้งถ้าสายแล้ว และดูเหมือนผักจะขายไม่หมด ยายก็จะให้ฉันคอยเรียกลูกค้า

การตลาดของฉันคือตะโกนเรียกคนที่เดินผ่านไปผ่านมา ว่าช่วยซื้อหน่อย 3 กำ 5 บาท

นึกถึงตอนนี้แล้วผักเราขายถูกอย่างเหลือเชื่อ

บางครั้งเราก็เอาผักไปแลกของอย่างอื่นที่สวนเราไม่มี

ป้าๆแม่ค้าบางคนก็ใจดี ให้ขนมฉันมากินฟรีๆก็มี

 

ผักของยายก็จะเป็นผักสดๆ ที่เพิ่งเก็บมาในตอนเย็น

และล้างจนสะอาดใช้ตอกมัดเป็นกำๆ

ที่สำคัญผักของยายยังปลอดจากยาฆ่าแมลงอีกด้วย 

ในระหว่างที่ฉันนั่งเฝ้าร้าน ยายก็จะเดินไปซื้อกับข้าว

พอยายกลับมา ฉันก็จะไปเดินหาข้าวกินก่อนที่จะเตรียมตัวไปโรงเรียน

วันไหนไปช่วยยายขายผัก แล้วขายได้เยอะเป็นพิเศษ

ยายจะใจดีให้เงินค่าขนมไปโรงเรียนเยอะกว่าปกติ ทำให้ฉันดีใจยิ้มแก้มปริ

แล้วฉันก็จะไม่อิดออดที่จะต้องตื่นเช้าไปขายผักอีกเลย

 

พอสายฉันจะเป็นคนเอาของที่ยายซื้อมาไปให้ตาทำกับข้าว

ก่อนที่จะแต่งตัว และปั่นจักรยานไปโรงเรียน

พอยายกลับมาจากตลาด ก็จะได้กินข้าวเช้าได้ทันที

ตาเป็นคนมีฝีมือในการปรุงอาหาร และเป็นมือหนึ่งในการทำกับข้าวของบ้านเรา

.....................................................................................

ภาพเหล่านี้ ยังคงอยู่ในความทรงจำของฉัน

แต่ในวันนี้.....วันที่ฉันเติบโตขึ้น

และด้วยภาระหน้าที่...........

ทำให้ฉันต้องละทิ้งบุคคลที่ฉันรักไว้ข้างหลัง

วันนี้..........ฉันก้าวออกมาจากบ้าน

เพื่อมาทำในสิ่งที่คิดว่าจะช่วยให้ชีวิตของทุกคนในครอบครัวดีขึ้น

ในวันนี้.....ฉันกลับไม่แน่ใจแล้วว่าฉันคิดถูกหรือผิดที่มาทำงานไกลบ้าน

บางครั้ง ฉันรู้สึกว่าไม่ได้ดูแลตากับยาย ให้ดีเท่าที่ควรจะเป็น

เวลาผ่านไป.....หลายปีแล้ว ตั้งแต่ฉันจากบ้านมา 

เวลานอกจากจะทำให้ตากับยายของฉันตัวเล็กลง

ยังทำให้ตากับยายของฉันอ่อนแอลงอีกด้วย

ปีก่อน....ตาลื่นล้มทำให้กระดูกก้นกบหัก

ทำให้ทุกวันนี้ตาเดินได้ไม่สะดวกเหมือนแต่ก่อน

จะไปไหนต้องใช้เครื่่องพยุง

ยาย เริ่มปวดเข่ามากขึ้น.....

และต้องใช้ไม้เท้าเวลาเดิน.....

ฉันอยากกลับไปอยู่ดูแลท่านทั้งสอง

แต่ด้วยหน้าที่การงาน และภาระที่ต้องรับผิดชอบ

ฟังดูเหมือนเป็นข้ออ้าง แต่ใครจะรู้ ว่าในจิตใจฉันลึกๆแล้ว

ฉันไม่อยากอยู่ห่างบ้านเหมือนอย่างทุกวันนี้....อีกแล้ว

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็คงจะไม่เลือกทางเดินชีวิตแบบนี้

แต่ในเมื่อเราไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้

สิ่งที่ฉันคิดว่าจะทำตอนนี้คือการพาท่านทั้งสองคนมาอยู่ด้วย

แต่ฉันยังไม่แน่ใจว่า ทั้ง 2 คนจะใจอ่อน

และยอมทิ้งบ้านที่คุ้นเคย มาอยู่บ้านหลังใหม่หรือเปล่า

กลับไปเยี่ยมตากับยายคราวนี้

ฉันได้แต่ภาวนาว่า ตากับยาย

จะใจอ่อนมาอยู่กับเรา............ซะที

 

 

ฉันอยากขอบคุณเธออีกครั้ง

...........ที่มีกันตลอดมา

แม้เวลาจะผ่านจะพ้นไปกี่ปี

.....เรามีกัน ไม่มีคำอธิบาย......

เพราะสองคนเราเข้าใจ

..........ไม่ต้องมีอะไรมากกว่านี้

โลกใบนี้.....คงสดใส

เพราะว่ามีเธออยู่ข้างกัน

ทำให้เราได้มีกันจนวันนี้.........

เธอ......เป็นแรงบันดาลใจ

เธอ......เป็นไฟที่ทำให้ใจฉันสว่าง

แม้วันที่.....ฉันล้ม.......ฉันพลั้ง

..........ฉันต้องผิดหวัง

ฉันรู้ว่า..........มีเธอยืนอยู่ข้างกัน

เธอ.........เป็นแรงบันดาลใจ

และไม่มีคำๆ ใด............

จะอธิบายได้ดีไปกว่านี้

และมีเพียงคำๆ เดียว..........

และมีเพียงคำๆ นี้............

อยากตอบแทนให้กับเธอ.............ที่หวังดี

.......ขอบคุณจากหัวใจ